وقتی بازدید های افراد رو میبینم، وقتی وبلاگ هاشون رو میبینم که مال ده، یازده، یا.. چندین سال پیشه دلم میگیره.. مثلا سال 91 آخرین وبلاگش رو گذاشته.. بدون خداحافظی رفته و تا الان هیچ خبری ازش نشده.. و تو موندی و خاطرات کسی که ندیدیش..رفتن های واقعی بدون خداحافظی هستن.. ولی شما هیچوقت بی خداحافظی نرید..
گاهی اوقات حتی از جایی که فکرش هم نمیکنید یه سری افراد بهتون فکر میکنن و به یادتون هستن
پ ن: اصلا نمیدونم کسی وبلاگ هام رو میخونه یا نه.. ولی دوست دارم ده سال دیگه برگردم و نگاه کنم به دفترچه خاطرات یه دکترچه در دوران جاهلیت و تباهی 
برچسب:
نویسنده: طاها صالحی